YAŞADIKLARIM YERE GÖĞE SIĞMAZ

Bu dünyada pek çok kişi, çok değişik şeyler yaşamıştır. Bazılarının yaşadıkları inanılması güç güzellikler veya zorluklarla dolu olabilir. Ben kendi yaşadıklarımı, “Yaşadıklarım, yere göğe, dağlara taşlara sığmaz” olarak özetliyorum.

Asgari ücretle, yokluklar içinde, iki çocuğunu üniversitede, birini ortaokulda okutan bir babayı çevremde hiç görmedim. Çevresindeki yardımsever insanların destekleriyle bunları yapabilen şanslı babalar tabii ki vardır. Bu hayırsever insanlar, çocukların tüm masraflarını karşılamışlar, her ay onlara belli tutarlarda yardımda bulunmuşlar ve böylece çocuklar okullarını bitirmişlerdir.

Ama benim yaşadıklarım, bunların çok ötesinde ve onun için dağlara taşlara sığmaz. En az 15 yıldır tanırım onu. İlk tanımam, asgari ücretle çalıştığım gazete firmasından, ona bir paket getirmemle oldu. Beni oturttu, çay ikram etti, konuşup ilgilendi. Sonra çıkarıp harçlık verdi. Çıktığımda ayaklarım göğe değiyordu. Çünkü cebimde metelik yoktu, maddi ihtiyacım vardı, sıkışmıştım ve ne yapacağımı bilmiyordum. Dağıtım gerektiren işlerde artık ona farklı bir heyecanla gidiyordum. Çocuklarımdan haberdar olmuştu. Sıkıntılarımdan, çocukları okutmamdaki zorluklarımdan hiçbir şekilde bahsetmeme rağmen, ne olduysa oldu, çocukların eğitim masraflarını üstleniverdi. Sanki okutmak için çocuk arıyordu da, benim çocuklardan haberdar olunca, sevinçle eğitimlerini üstlenmişti.

Bülent bey, bunlarla da kalmıyordu. Asgari ücretle geçinmenin zorluğunu bilir ve  kendisini ziyaretlerimin bazılarında çıkarıp bana maddi desteklerde bulunurdu. O zamanlar da akıl erdiremezdim, hala akıl erdiremiyorum ve çok merak ediyorum. Elektriğimin kesildiğini veya su parası ödeyemediğimi, tüp alacak paramın olmadığını  nereden bilir, nasıl hisseder ve çıkarıp sorunumu çözen miktarı nasıl verirdi bilmiyorum. O sadece çocuklarıma destek olmuyordu, evimin geçiminin sağlanmasında da en büyük ve tek destekçimdi. Bülent Özatay, halden öyle bir anlayandı ki, evimizin odun kömür ihtiyacına kadar. Soğuklar gelince, bunlar ne yapıyor diye aklına düşenlerden belki de biriydik.

2023 yılı depreminde, eşime babasından kalan oturduğumuz ev hasar görmüştü. Kiraya çıkmak zorunda kaldık. Tam manasıyla artık maddi manevi çukurdaydık. Yine o yetişti. O vardı ve her zorumuzda yanımızdaydı. Onarılan evimize dönebilmiştik.  Depremden önce, eşime yine babasından kalan boş araziye zeytin fidanları aldırdı. Toprağın dikime hazırlama masraflarını da karşıladı, fidanları kendi ellerimle diktim. İlk mahsulünü geçen yıl aldığım küçük bir zeytin bahçem olmuştu. Rüyamda görsem inanamayacağım, hayalini bile kuramayacağım zeytin bahçem,, gerçekti.

Benim ayaklarımı yerden kesen, içime içime hüngür hüngür ağladığım, geçen yıl yaşadığım bir başka olayı da anlatmak istiyorum. Sevinçle kendisine koşmuştum. Büyük oğlum, Gökhan’ ım tıp fakültesini bitirmişti. On gün sonra mezuniyet töreni vardı. Bülent Baba da çok sevinmişti. Annesiyle birlikte artık törene gidersiniz demişti. O anda sanki yarama tuz bastı. Çünkü gidemiyorduk, gidemezdik. O hemen anladı, dakika geçmeden binanın altındaki mağazalardan birine götürdü ve o harika takım elbiseyi kendisi seçti. Gömlek, kravat, ayakkabı, çorap. İşte hazırdım. Eşimin ihtiyacını da karşıladı. Oğlumla çektirdiğim fotoğrafı, ilk kez onunla paylaştım. Takım elbisem ve ayakkabılarımı dolapta saklıyorum, oğullarımın düğünlerinde giymek hayaliyle…

Asgari ücretten başka hiçbir geliri olmayan ve hayattaki en büyük, belki de tek amacı oğullarını okutup iyi bir insan olmasını, iyi bir meslek sahibi olmasını sağlamak olan benim hayallerim çok şükür Yüce Allah’ım sayesinde gerçekleşti. Ben inanıyorum ki, Bülent Özatay da buna vesile oldu. On beş seneden bu yana sadece çocuklarımın eğitim masraflarını karşılamayan, evimin giderlerinin karşılanmasında her zaman yanımda olan Bülent Baba’mıza çok teşekkür ediyorum. Ölünceye kadar, mezarımda ot bitse dahi dostluğunu, ağabeyliğini, babalığını unutamam, saygılarımı sunar, çok teşekkür ederim Bülent Özatay…

SEMET ÖZHAN