ANCAK YAŞAYAN BİLİR

Bülent abi, ben seni sana anlatmak istiyorum ama, inan nasıl anlatacağımı bilemiyorum.

Ben Antebin yerlisi, bilinen ve saygın bir ailesine mensubum. Akrabalarımın pek çoğu da Antebin ileri gelen varlıklı aileleri.

Abim ve eniştemle birlikte atadan, babadan gelen lokumculuk işi yapardık. Lokumlarımız çok beğenilirdi ve durumumuz da oldukça iyiydi.

Daha sonra, ne olduysa oldu, nasıl olduysa oldu ve iflas ettik. Hemen hemen her şeyimi kaybettim. Çok sıkıntılı günler yaşadım.

Abim ve eniştem, hemen iflas öncesi şirketin tamamını, özellikle borçlarını bana devrettikleri için, şirketle ilgili tüm sıkıntılar benim üzerimde kalmıştı.

 

O dönemde, ailem ve varlıklı akrabalarım dahil hemen hiç kimse durumumu, halimi dahi sormadı. Anlatmak istedim, pek çoğunun kapısında saatlerce beklemek zorunda kaldım. Daha önce rahatlıkla girip çıktığım kapılardan giremez olmuştum.

 

Varlıklı dediğim akrabalarım (Özyaşar ailesi hariç) bana tavsiyelerden başka bir şey vermedikleri gibi, karşılarına alıp dinlemediler dahi. Çünkü çok İşler vardı, çok meşguldüler, zira onlar birer işadamıydı.

 

Ben tüm bunları yaşarken, bir kişi beni dinliyordu. Beni kapısında bekletmeksizin, o benim kapıma geliyordu. Sürekli arayıp soruyordu. Senin için ne yapabilirimin Çırpınışı içindeydi. Her şeyden önemlisi, beni muhatap alıyordu, insan yerine koyuyordu. Bana inanıp, güveniyordu. Bu herkesin başına gelebilir, senin şahsından kaynaklı değil, her şey insan için diyordu. Diğerleri tam tersini yaparken.

 

Bugün, o varlıklı dediğim akrabalarımın en varlıklısı, öyle büyük belalar ve sıkıntılar içinde ki, ülke dışına kaçmak zorunda kaldı, bazı aile üyeleri hapislerde çürüdü.

 

Beni insan yerine koyan, beni arayıp soran, elimden tutan, benim için karşılık beklemeden bir şeyler yapmaya çırpınan tek kişi sizdiniz Bülent abi.

Devlete olan borçlarımı af kanunuyla yapılandırıp, taksitlerini tek tek ödeyen, muhasebeciye olan borçlarımıza kadar sıkıntılarımızın bir kısmını karşılayan sizdiniz Bülent abi. Üzüntümde üzülen, sevincimde sevinen, darlığımda yanımda olan sizdiniz Bülent abi.

 

En önemlisi ne biliyor musunuz? Biliyorum ki, benim bir Bülent abim var, kale gibi arkamda duran. Bu duygu nasıl bir duygudur? Bilir misiniz? Bunu ancak yaşayan bilir.